Jakob M. Content 1818 – 1898

A column from The “Nieuw Israelitisch Weekblad” (The New Israelite Weekly) of 1954 under the title “Rebbe Jokef Content, een figuur uit oud Joods Amsterdam” (a character from old Jewish Amsterdam)

(for connection with the family see the pedigree 19-centrury page)

summary: near the Rapenburgerstraat in the Amsterdam Jewish quarter lived more than half century ago (now more than a century ago) a man of very old age, Rabbi Jokef Content, who was very popular in his neigbourhood and a source of knowledge for everyone.

Every Friday afternoon he had a kind of consulting hour for the neighbourhood. He sat in his old fashioned arm chair, beside him his chommesj* and his snuff-box. He was very good at cheering up of his often distressed customers with witty stories from past and present and giving them his advice, spiced with Talmud and Torah quotes. Of his son, who was a proficient and well known billiards player and preferred the game over religion, he said: “what I am in the Talmud my son is in billiards”.

On shabbat morning the rabbi went to shul, to the Lange Houtstraat. Slowly and dignified he went, summer and winter in his black cloth suit, his silken high hat on his head and his silver snuff-box in his hand, always accompanied by his parishioners, from time to time in fervent discussion using broad gestures.
He was buried like a prince in Israel. His parishioners wept after the funeral procession. Every Jew felt, that a good Jew and a wise man had passed away.

In de Rapenburgerstraat, eens een buurt waar de elite van het Amsterdamse Jodendom woonde, was jaren geleden een lange smalle gang, die toegang gaf tot een soort hofje. Het was geen echt hofje. maar de meeste mensen die in dit rustige deel van de drukke Amsterdamse Jodenbuurt woonden, waren rustige lieden, een beetje op leeftijd. De meeste Joden, die in het gangetje en hofje woonden, waren zeer godvruchtige mensen. Kwam men op Vrijdagmiddag het smalle straatgangetje in en op bet hofje. dan kon men van blank geschuurde straatstenen wel eten. Geel en donkerrood waren de straatstenen. waar de Joodse huisvrouwen de gehele Vrijdag op geboend hadden.

Vlak naast het smalle straatgangetje woonde meer dan een halve eeuw geleden een rabbijn. een man van, hoge ouderdom. Rebbe Jokef Content was een geliefd man bij de bevolking van de buurt Hij was populair, de vraagbaak voor iedereen.

Iedere Vrijdagmiddag hield hij een soort spreekuur voor de gehele buurt. leder kon bij hem om advies aankloppen. In een hoge ouderwetse leunstoel, met zwaar trijp bekleed, zat Rebbe Jokef Content dan met zijn gebogen rug aan de tafel tegenover de bezoeker of bezoekster, die met een of ander probleem bij hen kwam. Op de tafel stond een grote zilveren snuifdoos. gevuld met snuif en zijn neusgaten waren zwart van het tabak snuiven dat hij jaren lang met grote hartstocht had gedaan.
Naast de zilveren snuifdoos lag zijn chommesj*. Kwam men met een treurig gezicht binnen. dan bracht rebbe Jokef snel een lach op het gelaat van zijn bezoeker. Want rebbe Jokef Content kende vele geestige verhalen uit de Joodse literatuur van het verleden, maar ook uit het Joodse leven van zijn tijd en zijn buurt. Was de bezoeker een beetje opgevrolijkt, dan kwam Rebbe Jokef met zijn advies, meestal gekruid met verhalen en citaten uit Torah of Talmoed. Want rebbe Jokef was een groot Talmoedist. Daar was hij zelf ook van overtuigd. Een van zijn vele zoons was een bekend biljarter. De zoon hield meer van biljart dan van de Joodse godsdienst. Maar rebbe Jokef was niet alleen een godsdienstig mens, hij was ook zeer verdraagzaam. Alleen verstoutte hij zich wel op te merken, als over zijn niet-godsdienstige zoon de biljartspeler gesproken werd : “Wat ik ben in de Talmoed, is mijn zoon in het biljarten”.

Op Sjabbathmorgen ging de rebbe naar sjoel, naar de Lange Houtstraat. Stapje voor stapje liep hij deftig en langzaam op straat, zomer en winter in een zwart lakens pak met een hoge zijden hoed op, de zilveren snuifdoos in zijn hand. Hij werd altijd vergezeld door een paar buurtgenoten. Als het gesprek heftig werd, bleef de rebbe op straat stilstaan. Met brede gebaren maakte hij zijn metgezellen zijn bedoelingen duidelijk. Dan liep het gezelschap weer verder.
Soms kwam een buurtgenoot naar hem toe, die hem op straat om een antwoord op een moeilijke vraag vroeg. Want als vraagbaak voor zijn arme en rijke buurtgenoten had rebbe Jokef Content zijn gelijke niet.
Hoe geliefd hij was, bleek wel bij zijn begrafenis. A1s een vorst in Israël werd hij begraven. Zijn buurtgenoten weenden achter de begrafenisstoet. Iedere Jood voelde, dat met Rebbe Jokef Content een goede Jood, een wijs man uit Israël was heengegaan.